Apteczka
Szafki medyczne stosowane są do indywidualnego przechowywania leków, na przykład w domach opieki, zakładach opiekuńczo-leczniczych, szpitalach lub domach spokojnej starości. Wyposażone są w zamki na klucz lub zamki elektroniczne na kod; mają działanie opóźniające włamanie, ale rzadko zapewniają pełną ochronę antywłamaniową, dlatego lepiej sprawdzają się przy prostszym przechowywaniu leków. Szafki medyczne są zazwyczaj mniejsze i dostępne także w wersji narożnej, co ułatwia ich ustawienie.
Szafki medyczne można wyposażyć na wiele sposobów, między innymi łącząc je z szafkami na klucze, aby łatwo przechowywać i chronić klucze w obiektach mieszkalnych. Szafki można również wyposażyć w różne półki i przegródki, aby ułatwić separację leków różnych pacjentów.
Aby zabezpieczyć zawartość szafki medycznej przed włamaniem, można zaopatrzyć się w sejf, w którym umieszcza się szafkę. Sejfy wykonane są z blachy stalowej o grubości 4 mm i spełniają określone wymagania dotyczące konstrukcji systemów zamków i rygli. Są testowane i klasyfikowane przez Szwedzkie Stowarzyszenie Ochrony przed Kradzieżą (Svenska Stöldskyddsföreningen) zgodnie z normą SS 3492, która stanowi wymóg minimalny między innymi dla przechowywania broni oraz dla sklepów, które muszą ubezpieczyć swój asortyment wyrobów tytoniowych. Ponadto warto wspomnieć o przechowywaniu kluczy oraz innych przedmiotów narażonych na kradzież, takich jak telefony komórkowe, odtwarzacze MP3 czy sprzęt AV. Dzięki certyfikatowi SS 3492 można dodatkowo ubezpieczyć określone wartości przechowywane w szafce w przypadku włamania.
Aby szafka otrzymała klasę antywłamaniową, przeprowadza się test antywłamaniowy. W uproszczeniu test antywłamaniowy polega na przeprowadzeniu faktycznego włamania do szafki. Używa się wcześniej określonych narzędzi włamywacza, a następnie mierzy czas potrzebny na sforsowanie szafki. Im dłużej to trwa, tym szafka jest bezpieczniejsza i posiada wyższą klasę antywłamaniową. Klasyfikacja, która kończy się wydaniem certyfikatu, jest następnie decydująca dla wysokości wartości, jakie można ubezpieczyć w danej szafce.
Czasami może zaistnieć potrzeba zabezpieczenia materiałów w szafce medycznej przed ogniem. W takim przypadku zaleca się zakup sejfu, który jest zarówno przetestowany pod kątem ognioodporności, jak i antywłamaniowości. Szafki są poddawane testom ochrony przeciwpożarowej i antywłamaniowej, dzięki czemu uzyskują odpowiednią klasyfikację, na podstawie której wydawany jest certyfikat.
Istnieje wiele standardów dotyczących testów przeciwpożarowych; najpopularniejszym w Szwecji jest standard nordycki, który obejmuje regularną kontrolę produkcji i wymóg ponownego testowania w ciągu pięciu lat. Szafki certyfikowane są w klasach 60P, 90P lub 120P (dla papieru) lub 60 Diskette lub 120 Diskette (dla nośników danych). Liczby oznaczają liczbę minut w piecu. Testy w Szwecji przeprowadzane są przez Szwedzki Instytut Badań Technicznych (SP), który następnie klasyfikuje szafki.
Wspólną cechą różnych norm testowych jest to, że test odbywa się w piecu rozgrzanym do temperatury około 1000 °C. Mówimy tutaj o ekstremalnej temperaturze, która powoduje topnienie farby na szafce, a także m.in. uchwytów z aluminium i innych detali. W przypadku zwykłego pożaru taka temperatura jest rzadko lub nigdy osiągana, ale tak wysoka temperatura służy jako norma.
Test polega na mierzeniu za pomocą czujników temperatury wewnętrznej w szafce w określonym przedziale czasowym, zazwyczaj 60 lub 120 minut, choć zdarzają się również testy 90-minutowe. W trakcie trwania testu temperatura wewnątrz szafki nie może przekroczyć 175 °C, jeśli szafka jest testowana pod kątem ochrony papieru, na przykład podczas testów ogniowych szaf na dokumenty i szaf pionowych. Gdy szafka jest testowana pod kątem ochrony nośników danych, takich jak sejfy na komputery lub wkładki do nośników danych, temperatura wewnętrzna nie może przekroczyć 50 °C, ponieważ jest to maksymalna temperatura, jaką wytrzymują nośniki danych.
W niektórych testach przeprowadza się również test upadku, czyli zrzucenie szafki z wysokości 9 metrów, po czym ponownie poddaje się ją wysokiej temperaturze, wymagając, aby zachowała odporność na wzrost temperatury wewnątrz. Symuluje to upadek z drugiego piętra budynku, który ulega zawaleniu.